Nou, kindertjes, het is weer tijd voor Klaaß Vaak.

's Ochtends om 9.13:13:13'46" was Klaaß de worteltjes aan het woeden. Althans, dat droomde hij. Want om 9.13:13:13'47" schrok hij plots wakkør van een oorverdovende ploff. Het was een broodje. Klaas (vaaK) at het broodje (vaaK) op in 13.23 seconden.
"Au, eet mij niet," zei broodje vaaK.
"Oké," zei Klaas niet.
Hij verslond het brødjeh met huid en trilhaartjes (maar de wenkbrauwen vond hij maar viez).


Op het Duitße platteland waar Klaas niet woonde was het al ochtend, maar bij de buren vlak ernaast, scheen de zon nog niet.
"KLAAS!" hoorde Klaas.
"VAAK!" antwoordde de heide. Nadat Klaas had verteld aan de heide wat de heide hierop zou moeten zeggen in het hypothetische geval dat iemand 's ochtends luid "KLAAS" zou noemen, wist de heide precies wat de heide hiermee aan moest.
"Nou, dat was weer een hele klus. Ga maar lekker slapen," zei Klaaß, en hij legde een dekentjah over de heide heen, en ging er op liggen rollen. Hij speelde voor grasmaaier, maar het lukte niet. Klaaß is ook vandaag de dag nog een gebroken man.

Hij besloot te gaan lopen naar de plek waar de stem "KLAAS!" (en niet vaak, en ook niet klaaß) had geklonken. De tocht naar Duidßland was begonnen!